ቀይ ሽብር
ቀይ ሽብር (በሩሲያኛ Красный террор, በዩክሬንኛ Червоний терор, በኢስቶኒያኛ punane terror) በ1918-1922 በተካሄደው የሩሲያ የእርስ በርስ ጦርነት እና የሶቪየት-ዩክሬን ጦርነት በ1918-1922 የመንግስት ጠላቶች ተደርገው በሚቆጠሩ በአስር ሺዎች የሚቆጠሩ ንፁሀን በ ሌኒን የግል ትእዛዝ ላይ በጅምላ ግድያ ውስጥ እራሱን የገለጠው የሶቪዬት መንግስት ኦፊሴላዊ ፖሊሲ ነበር (እንደ ኢትዮጵያ አቆጣጠር በ1911-1913 ዓ.ም) [1]።
በኮሚኒስት አስተምህሮ መሰረት ከሰራተኞች እና ገበሬዎች በስተቀር ሁሉም ከሌሎች ማህበራዊ ክፍሎች (መኳንንቶች, የቀድሞ የሩሲያ ኢምፔሪያል ጦር ሰራዊት ወታደሮች, ቀሳውስት, ወዘተ.) ሁሉም ሰዎች እንዲጠፉ ተደርገዋል። ከዚህም በላይ የሶቪየት መንግሥት በሕዝቦች መካከል ስለ እኩል መብትና ወዳጅነት ጮክ ብሎ ቢናገርም ብዙ ጸሐፊዎች፣ ሙዚቀኞችና ሳይንቲስቶች በብሔራዊ መገኛቸው ምክንያት ብቻ ተገድለዋል። በ1918 የቀይ ሽብር ህግ ወጣ [2]።
የሶቪዬት ወታደሮች ገበሬዎችን የገደሉባቸው አጋጣሚዎች ነበሩ ምክንያቱም በቤታቸው ውስጥ አነስተኛ ቁጥር ያላቸው የቤት እንስሳት እና ንብረቶች ስላገኙ ብቻ ባለሥልጣናቱ የከለከሉት። ለምሳሌ አንድ ሰው ከሶስት ዶሮዎች ይልቅ አምስት ዶሮዎች ቢኖሩት ወይም የሀገር ልብስ ከለበሰ, ያለፍርድ ተገድለዋል። ይህ በየካቲት 1918 በሶቪየት ወታደሮች በኪዬቭ በፈጸሙት ዘግናኝ እልቂት እና አመፁን በማፈን በታምቦቭ ውስጥ በግልፅ ታይቷል [3] [4] [5]። እንዲሁም በ 1919 የመጀመሪያው የሶቪየት የማጎሪያ ካምፖች ስርዓት ተቋቋመ, ሁሉም የሞት ፍርድ ያልተፈረደባቸው ሁሉም ሰዎች ተልከዋል [6] [7] [8]። ይህ ስርዓት ከ 1922 በኋላ ጥቅም ላይ ያልዋለ ነበር, ነገር ግን በ 1930 ወደ ጉላግ ካምፖች ተለወጠ, በግምት 30 ሚሊዮን ሰዎች ከምስራቅ አውሮፓ ወደ ፓሲፊክ ውቅያኖስ ይዘዋል። ይህ በ 1921 ከ ኬርሰን ከተማ ዳሚያን ክራቭትሶቭ አንድ ገበሬ ጋር ተከሰተ [9]። በአጠቃላይ ከአንድ ሚሊዮን ተኩል እስከ ሁለት ሚሊዮን ሰዎች ሞተዋል። ይህ ፖሊሲ በ 1920 ዎቹ መጀመሪያ ላይ አዲስ በተቋቋመው የዩኤስኤስአር በሁሉም ሪፐብሊኮች የጅምላ ረሃብ አስከተለ [10][11][12]። ነጭ ሽብር እየተባለ የሚጠራው በሩሲያ ውስጥም ተስፋፍቶ ነበር ነገር ግን ከቀይ ሽብር በተለየ መልኩ የተፈፀመው በግለሰብ የጦር አዛዦች እንጂ በይፋ የመንግስት ፖሊሲ አይደለም [13] [14] [15]።
በ1924 ሌኒን ከሞተ በኋላ በሞስኮ በሚገኘው ክሬምሊን ሥር በሚገኝ መካነ መቃብር ተቀበረ። ከስታሊን ጀምሮ እና በቅዝቃዛው ጦርነት ሁሉ የሌኒን ሀውልቶች በዩኤስኤስአር እና በቀይ ብሎክ ሀገሮች በሕዝብ ቦታዎች ላይ ተሠርተው ነበር እና ለእርሱ ክብር ሲባል ጎዳናዎች እና አደባባዮች ተሰይመዋል [16] [17]።
እንደ ስታሊኒዝም ከመሳሰሉት ርእሶች በተለየ፣ የሶቪየት ሳንሱር ቢሆንም፣ በሶቪየት ሚዲያዎች በ1960ዎቹ በወንጀሉ መጠን ምክንያት ለአጭር ጊዜ ተዘግቦ ነበር፣ ሁሉም ወንጀሎች በስታሊን አገዛዝ ብቻ የተከሰቱ እና ስለ ስብዕና አምልኮቱ ብቻ ተብራርተዋል። የቀይ ሽብር ታሪክ እና በአጠቃላይ ፣ በ 1980 ዎቹ መገባደጃ ላይ ከተደረጉት የዲሞክራሲ ለውጦች በፊት የዩኤስኤስአር እውነተኛ ታሪክ በሚስጥር ተጠብቆ ነበር ፣ እና የጭቆና ሰለባዎች ማህደሮች ሙሉ በሙሉ ለ ድህረ-ሶቪየት ህዝቦች በ 1991 ብቻ ተከፍተዋል። እ.ኤ.አ. በ 1990 ዎቹ ውስጥ የዚህ ፖሊሲ ሰለባዎች ሀውልቶች በበርካታ አገሮች ውስጥ ተሠርተዋል [18] [19]። በ1977-1978 በፖል ፖት አምባገነንነት ካምቦዲያ በነበረበት ወቅት በኢትዮጵያ ተመሳሳይ ሁኔታ ታይቷል [20] [21]።
በዩክሬን እ.ኤ.አ. ከ1991 ጀምሮ ይገዛ የነበረውን የሩስያ ደጋፊ የሆነውን መንግስት የገረሰሰውን የ 2014 አብዮት ተከትሎ የሌኒን እና የሌሎች የሶቪየት ፖለቲከኞች ሀውልቶችን በጅምላ የማፍረስ ስራ ተጀመረ። እ.ኤ.አ. በ 2015 የኮሚኒስት ፓርቲ ከሩሲያ ጋር ባለው የቅርብ ግንኙነት እና የሩሲያ የዩክሬን ጦርነት በመደገፍ በዩክሬን ታግዶ ነበር። በ ፑቲን ሩሲያ ውስጥ የቦልሼቪኮች ወንጀሎች በሙሉ በሩሲያ መንግሥት ችላ ተብለዋል ወይም ተዘግተዋል [22] [23]።
|
«ቀይ ሽብር ይኑር !» |
| — ሌኒን ፣ 1918 |
|
«የሞት ቅጣቱ መስፋፋት አለበት። ያለሱ ሶሻሊዝም ሊገነባ አይችልም።» |
| — ሌኒን ፣ 1919 |
የኪዬቭ ሜትሮፖሊታን ቭላድሚር ቦጎያቭለንስኪ
ዛሩድኒ፣ የዩክሬን ህዝብ ሪፐብሊክ የመሬት ጉዳዮች ፀሐፊ
ለጅምላ ግድያ ተጠያቂ የሆነው የመጀመሪያው የሶቪየት ጦር አዛዥ (በዚያን ጊዜ ቀይ ጠባቂ ተብሎ የሚጠራው) ሚካሂል ሙራቪዮቭ ራሱ በሌኒን ትእዛዝ በሀሰት ክስ ተገድሏል
ዶን ኮሳክ መሪ ሚትሮፋን ቦጋየቭስኪ
ኒኮላይ ጉሚልዮቭ ሩሲያዊ ገጣሚ በ1921 ተገደለ።
._Портрет.jpg)
- ↑ Красный террор: причины, практика, последствия
- ↑ 1918 - декрет про "червоний терор"
- ↑ Савченко В. А. Первая война большевиков против Украинской Народной Республики (декабрь 1917 — февраль 1918)
- ↑ Sennikov, B.V. Tambov rebellion and liquidation of peasants in Russia, 2004. P. 188. ISB
- ↑ Антоновщина // А — Бюро военных комиссаров / [под общ. ред. А. А. Гречко]. — М. : Военное изд-во М-ва обороны СССР, 1976. — (Советская военная энциклопедия : в 8 т. ; 1976—1980, т. 1).
- ↑ Саенко С.А.
- ↑ Упырь из Полтавы любил сдирать кожу живьем
- ↑ Как комиссар Саенко из ЧК зверствовал в концентрационном лагере в Харькове
- ↑ Голод 1921—1923 и украинская пресса в Канаде/ Материалы упорядочил и сгруппировал Роман Сербин. — Торонто — Киев; Украино-Канадский исследовательно-документационный центр; Институт археографии Академии наук Украины, 1992. — С. 76—77.
- ↑ Петров В. П. К вопросу о красном терроре в Крыму в 1920—1921 гг. // Проблемы истории Крыма: тезисы докл. науч. конф. (23 — 28 сентября). — Симферополь, 1992. — В. второй. — С. 58 — 61.
- ↑ Мардамшин Р. Р. История Башкирской чрезвычайной комиссии (1917 −1922 гг.): дис…. канд. ист. наук. — Уфа, 1995. — 191 с.
- ↑ Булдаков В. П. Большевизм в контрреволюционном интерьере // Красная смута. Природа и последствия революционного насилия. — 2-е. — М. : РОССПЭН, 1997. — 376 с.
- ↑ Нестерович-Берг М.А. В борьбе с большевиками. — Зарождение Добровольческой армии. — Москва, 2001. — С. 316—317.
- ↑ Плюйко Д. В. «Белый» террор как основная форма социального противостояния на территории Сибири в трудах первых советских историков гражданской войны //Вестник Удмуртского университета. Серия «История и филология». — 2012. — №. 1. — С. 130—135.
- ↑ Никита Ратьковский. Хроника белого террора в России. Репрессии и самосуды (1917-1920 гг.). — Алгоритм, 2018. — P. 21.
- ↑ Санковская О. М. Формирование кадров всероссийской чрезвычайной комиссии, 1917—1922 гг. : На материалах центрального аппарата ВЧК : дисс. … канд. ист. наук : 07.00.02 — Архангельск, 2004. — 273 c.
- ↑ КНИГА ПАМЯТИ РАССТРЕЛЯННЫХ И ПОГИБШИХ В ТЮРЬМАХ, ЛАГЕРЯХ И ССЫЛКАХ КАТОЛИЧЕСКИХ СВЯЩЕННОСЛУЖИТЕЛЕЙ
- ↑ О культе личности и его последствиях. Доклад Первого секретаря ЦК КПСС товарища Хрущёва Н. С. XX съезду КПСС. // Известия ЦК КПСС. — 1989. — № 3.
- ↑ Коллектив авторов. Революция и гражданская война в России: 1917 — 1923 гг. Энциклопедия в 4 т. — М. : Терра, 2008. — Т. 2. — С. 127.
- ↑ Short, Philip. Pol Pot: The History of a Nightmare. — London: John Murray, 2004. — P. 65—67, 147.
- ↑ Красный террор в годы гражданской войны - Фотография 38
- ↑ Красный террор в Москве: Свидетельства очевидцев / Составл., предисл., коммент. д.и.н. С. В. Волкова. — М.: Айрис-Пресс, 2010. — 496 с.
- ↑ Гайдай О. Кам’яний гість. Ленін у Центральній Україні (укр.). — Київ: К.І.С, 2018. — 280 с.